চি এম চাৰৰ হেলিকপ্টাৰ

ৰ ৰ আজি মোৰ একেবাৰে সময় নাই। কি মোৰ হ’বলা সময় আছে। ইহ, কথা কয় চোৱা। তেওঁৱেইহে যেন অকল চাবলৈ যাব। আমিও যাম হেৰৌ। হ’ব হ’ব। কোন ক’ত যায় নাজানো, এতিয়া সদ্যহতে মোৰ ৰাস্তাৰ পৰা গুচ। কেৰকণক দম এটা দি ভোলা কাইটি চাইকেলখনৰ টিলিঙা বজাই বজাই গ’লগৈ। কেৰিয়াৰতে টুল এখনো বান্ধি লৈছে। আচলতে ভঙা ৰাস্তাটোৰ

বুঢ়ী আইৰ সাধু

বান্দৰ আৰু শিয়ালে মেকুৰীৰ জীয়েকক এটা শিঙৰা মাছৰ কথা কৈ ভুলাই থাকোঁতে এজনী মালিনীক এজোপা ফুল গছৰ ওচৰত দেখি বুধিয়ক শিয়ালে খাবলৈ পাং পাতি বাঘ আৰু কেকোৰাক খবৰ দিয়ে।পানেশৈৰ জীয়েক তেজীমলাই কাঞ্চনীৰ নুমলীয়া পো কুকুৰীকণা লটকণৰ লগত জৰদগ্ব ৰজাৰ উপাখ্যান আৰু ভেকুলীৰ সাধু শুনিবলৈ সৰৱজান তাৱৈকৰ ঘৰলৈ যাওঁতে বাটতে দীঘলঠেঙীয়াই পায়। পানেশৈৰ মন লটকণক জোৱাইৰ সাধু কৈ নিজৰ জোৱায়েক কৰি লোৱাৰ আৰু কাঞ্চনীৰ মন তেজীমলাক লখিমী বোৱাৰী কৰাৰ। দুই বুধিয়ক তীখৰ আৰু চুটিবাইয়ে চম্পাৱতী ঘৰৰ বাৰীখনত আম চুৰি কৰোঁতে তুলা আৰু তেজাই সিহঁতহালক দেখা পাই এটা বলী মানুহৰ হাতত গতাই দিয়ে। চিলনীৰ জীয়েকে ঔকুঁৱৰীৰ লগ

বয়স ইজ জাষ্ট এ নাম্বাৰ

ভদভদভদভদভদ….. ”উম হাৰ্লী গ’ল।” ভাতৰ পাতৰ পৰা মূৰ নোতোলাকৈ নমিতা নবৌয়ে কৈ উঠিল ”হৌৰা কি হাৰ্লী হাৰ্লী মাৰি থাকাহে, নামটো দি ক’লেও হয় নহয়।” ঘৈণীয়কৰ মুখত সদায় হাৰ্লী নামটো শুনি অতিষ্ঠ হৈ আজি কনক দাই ভেকাহি মাৰিয়ে উঠিল। ”হৰি! এই কথাটোতে ইমান খং খাব লাগে নে দেও। সঁচা কথাহে কৈছোঁ। দেখিছা মানুহজন দিনে দিনে কিমান

আমাৰ মাহঁতৰ কমন ডায়লগ/গালি

ক’ত যাৱ দেউতাৰক সুধি যা, মোৰ মূৰটো চোবাই নাথাকিবি। তহঁতে খাই লচোন, মোৰ মন যোৱা নাই খাবলৈ (মানে আজি ভাত বনাওঁতে অলপ কম হ’ল।) লোকৰ ল’ৰা-ছোৱালীক গলিয়াই থাকিলেও নাখায়, আমাৰ আকৌ এইকেইটাৰ খাওঁ খাওঁ মূৰ্তি। মাৰজনী আছে যে চব কৰি দিবই, কিহৰ চিন্তা। এইমখাৰ পৰা হ’বলা মোৰ শান্তি আছে! ক’তো যাব নোৱাৰোৱেই লগতে ওলাব। এইমখাৰ

এ টেল অৱ এ হৰৰ কেট

ভূত চতুৰ্দশীৰ পিছদিনাৰ ঘটনা। চৈধ্যগচ চাকি জ্বলাই ভূত খেদাইছিলো যদিও ভূতে মোৰ লগ নেৰিলে। কোনোমতে মোৰ প্ৰাণটো ৰক্ষা কৰিলোঁ ভূতৰ পৰা…। কাহিনীটো এনেকুৱা আছিল– ‘অ হ’ল’ ‘কি হ’ল?’ ‘এইয়া চোৱাহি’ ‘অ কোনে কেনেকৈ?’ ‘মই কি জানো কোনে কেনেকৈ?’ ‘কেনেকৈ হ’ব পাৰে বাৰু!’ ‘আমি শুবলৈ যোৱালৈকে ঠিকেই আছিলতো।’ আগদিনা ইমান কষ্ট কৰি বনোৱা আল্পনাটোৰ আধা ভাঙি

ইংৰাজী শিকো আহক

দেউতাক: হেৰৌ, তোৰ পৰীক্ষা যিমান ওচৰ চাপিছে সিমান দেখোন চিনেমা চাবলৈহে লৈছ। তই পঢ়িবি কেতিয়া? পুত্ৰ: নহয় অ দেউতা মই ইংৰাজীত অকণমান উইক। সেয়ে… দেউতাক: ইংৰাজীত উইকৰ লগত চিনেমা চোৱাৰ সম্বন্ধটো মই অলপ বুজিবলৈ টান পাইছোঁ। পুত্ৰ: এহ, দেউতা তুমি বৰ আউটডেটেড অ। সেইদিনা ফেচবুকৰ ইংৰাজী শিকাৰ গ্ৰুপ এটাৰ কোনোবা এটা পোষ্টত দেখিলোঁ যে ইংৰাজী

তীখৰ আৰু চুটিমুটি বাই ২

মই যে কৈছিলোঁ তীখৰ আৰু চুটিমুটিৰ কাজিয়াও নলগা নহয়। কথাটো হয়, ইমান মিল থকাৰ পিছতো কিছুমান কথাত সিহঁতৰ কাজিয়া লাগি যায়। কাজিয়া লাগিলে কেতিয়াবা সেইখন সাংঘাতিক ডাঙৰ হৈ যায় মাক বা দেউতাক কোনোবা আহিহে ভাঙিব পাৰে। চুটি তীখৰতকৈ বয়সত ডাঙৰ আৰু দেখাত শকত-আৱত হ’লেও কাজিয়া লগাৰ ক্ষেত্ৰত তীখৰক কেতিয়াও হৰুৱাব নোৱাৰে। তীখৰৰ কিটকিটিয়া জেওৰা খৰি

তীখৰ আৰু চুটিমুটি বাই

এখন গাঁৱত অহ চ’ৰী গাঁৱ বুলি ক’লে চুটিমুটিয়ে বেয়া পাই বুলি পাহৰিয়েই গৈছিলোঁ। এখন চেমি চহৰ আৰু চেমি গাঁৱৰ জেগাত তীখৰ আৰু চুটিমুটি নামেৰে এহাল বায়েক-ভায়েক আছিল। বাৰু, চুটিমুটিয়ে নুশুনাকৈ কৈছো দেই জেগাখন যিহেতুকে গাঁৱ পঞ্চায়তৰ অধীনত পৰে গতিকে গাঁৱ বুলিয়েই ক’ব লাগিব। চুটিয়ে বেয়া পোৱা কামটো কৰিবলৈ বেয়া লাগে কাৰণে আপোনালোকক কাণে কাণে কথাষাৰ

পিংকিৰ Current Affairs

পিংকিয়ে বিএ পাছ কৰি এতিয়া প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাবোৰ দিবলৈ তৈয়াৰী কৰি আছে। পিংকি কথাই বতৰাই, পিন্ধনে উৰণে খুব স্মাৰ্ট। কেতিয়াবা পিংকিৰ এনেকুৱা হয় বেছি স্মাৰ্ট দেখুৱাবলৈ যাঁওতে মগজটোৱে কৰবাত ভালকৈয়ে থেকেছাও খায়। বিএও সেই তিনিবছৰৰ ঠাইত পাঁচবছৰ লাগিল পাছ কৰোতে। তথাপিও চাকৰি এটা কৰবাত পাব লাগিব সেয়ে পৰীক্ষা সমূহ দিয়াৰ কথা ভাবিছে। এইবোৰ পৰীক্ষাৰ কাৰণে ইমান

কণপিতৌৰ ব্য়ৱসায়

শিক্ষকে পঞ্চম শ্ৰেণীৰ ছাত্র ছাত্ৰীসকলক এফালৰপৰা সুধি গৈছে ‘ডাঙৰ হৈ কি কৰিবি অ লৱা ছোৱালীহঁত?’ সকলোৱে নিজৰ নিজৰ কথা কৈ গৈ আছে কাৰ কি লক্ষ্য। এইখিনিতে কনপিতৌৰ পাল পৰিল। তাৰ আকৌ ব্য়ৱসায় কৰাৰ খুব ইচ্ছা। শিক্ষক: তই কছোন লৱা তোৰনো কি কৰিবৰ মন? কণপিতৌ: ছাৰ মই দোকান দিম। শি: দোকান দিবি! বাৰু দোকান দিবলৈ তই কি