আচৰিত

‘ মই তাইক মাৰি পেলালোঁ। এইয়া চা, এই দুখন হাতেৰে মই তাইক মাৰি পেলালোঁ। মই কিয় মাৰিলোঁ বাৰু তাইক? মাত্ৰ এটা সৰু কথাতে মই তাইক মাৰি পেলালোঁ মানুহে মানুহক এনেকৈও মাৰি পেলাব পাৰে নে ৰাজীৱ?’  কনিষ্ঠ আৰু মধ্যমা আঙুলিৰ সোমাজত সোমাই থকা চিগাৰেটটো চেন্টাৰ টেবুলখনত থকা এষ্ট্ৰেটোত থৈ অভিনৱে দুয়োখন হাতেৰে নিজৰ মুখখন ঢাকি হুকহুকাই

লক্ষী

‘মা দেউতাই লক্ষীক কিয় ইমান ধুনীয়াকৈ উলিয়াই আছে? আজি তাইক কোনোবাই লৈ যাব নেকি?’ স্কুলীয়া চাৰ্টটো পেন্টটোত খুচি খুচি বাবুৱে বহুত দেৰিৰপৰা দেউতাকক লক্ষীৰ ওচৰত ৰৈ থকা খিড়িকীখনেদি দেখি মাকক সুধিলে। ‘সদায় দেখোন দেউতাৰে লক্ষীক এনেকৈয়ে মৰম কৰে। তঁহত এতিয়া স্কুললৈ যা।’ বাবুৰ মাকেও ককালৰ খুচনিৰপৰা ওলাই যোৱা চাদৰখন আকৌ এবাৰ খুচি বাবুক আৰু মাইনাক

তীখৰ আৰু চুটিমুটি বাই ২

মই যে কৈছিলোঁ তীখৰ আৰু চুটিমুটিৰ কাজিয়াও নলগা নহয়। কথাটো হয়, ইমান মিল থকাৰ পিছতো কিছুমান কথাত সিহঁতৰ কাজিয়া লাগি যায়। কাজিয়া লাগিলে কেতিয়াবা সেইখন সাংঘাতিক ডাঙৰ হৈ যায় মাক বা দেউতাক কোনোবা আহিহে ভাঙিব পাৰে। চুটি তীখৰতকৈ বয়সত ডাঙৰ আৰু দেখাত শকত-আৱত হ’লেও কাজিয়া লগাৰ ক্ষেত্ৰত তীখৰক কেতিয়াও হৰুৱাব নোৱাৰে। তীখৰৰ কিটকিটিয়া জেওৰা খৰি

তীখৰ আৰু চুটিমুটি বাই

এখন গাঁৱত অহ চ’ৰী গাঁৱ বুলি ক’লে চুটিমুটিয়ে বেয়া পাই বুলি পাহৰিয়েই গৈছিলোঁ। এখন চেমি চহৰ আৰু চেমি গাঁৱৰ জেগাত তীখৰ আৰু চুটিমুটি নামেৰে এহাল বায়েক-ভায়েক আছিল। বাৰু, চুটিমুটিয়ে নুশুনাকৈ কৈছো দেই জেগাখন যিহেতুকে গাঁৱ পঞ্চায়তৰ অধীনত পৰে গতিকে গাঁৱ বুলিয়েই ক’ব লাগিব। চুটিয়ে বেয়া পোৱা কামটো কৰিবলৈ বেয়া লাগে কাৰণে আপোনালোকক কাণে কাণে কথাষাৰ

আজৱ দেশৰ গজৱ কাহিনী

আমাৰ কণটি কাইটিৰ চোৰলৈ বৰ ভয় এটা সোমাইছে। চোৰ মানে সেই সিন্দি খান্দি ঘৰ লুটি পুটি নিয়া চোৰবিধ নহয় আকৌ, মানে আজিকালি ওলোৱা হব্য গব্য ধনী চোৰবোৰলৈহে ভয়। এই গাঁৱৰ কেলেহুৱা চোৰকেইটালৈ দাইটিৰ মুঠেও ভয় নাই। সিহঁতে যদি কেনেবাকৈ কণটি কাইটিৰ ঘৰত হাত দিয়েও পিছদিনা জেগাৰ বস্তু জেগাতে থৈ যাবহি সেইটো কিন্তু খাটাং। আৰু নিবলৈ

তুমি অভিমানী হৈ থকাই ভাল আছিল!

‘প্লিজ বাবা তুমি অন্তত: এনেকৈ নাথাকিবা।’ ‘কেনেকৈ থাকিব নালাগে।’ ‘মোক নমতাকৈ।’ ‘কিয়?’ ‘মোৰ বহুত কষ্ট হয়।’ ‘পোৱাচোন তেন্তে অলপ কষ্ট।’ ‘ধেইত এনেকৈ মানুহ থাকিব পাৰে নেকি! একেটা ঘৰতে একেটা ৰুমতে নমতানমতিকৈ।’ ‘কিয় মইতো পাৰো।’ ‘মই নোৱাৰো বাবা।’ এনেদৰেই এইহালৰ লাগি থাকে মাজে মাজে। নালাগিলে নাইয়ে লাগিলে মানে ভালকৈয়ে লাগে। নিৰ্মালিটো আৰু একোব চৰা, নমতাকৈয়ে থাকি

ভালপোৱাৰ সুবাস

’মামু কথাবোৰ তই অলপ ভালকৈ ভাবি চাবি। স্বাৰ্থ আৰু জেদৰ বশৱৰ্তী হৈ সকলোবোৰ সিদ্ধান্ত তৎক্ষণাতে লৈ নেপেলাবিচোন’ ’তোমালোকে কিয় নুবুজা কথাবোৰ মই বুজি নাপাওঁ।’ ’চা তই এতিয়া সাধাৰণ মানুহ নহয়। তোৰ প্ৰতিটো লিখাই, তোৰ এটা ভাষণে বহুতকে জীয়াই থকাৰ অনুপ্ৰেৰণা দিয়ে। বহুতৰ ভাঙি যোৱা সংসাৰ যোৰা লগাই। ’হ’ব মা, মোৰ প্ৰফেচন লাইফক এই মিনিংলেছ কথাবোৰৰ

ছাতি

আজিও আনদিনাৰ দৰে হৰিপ্ৰিয়া মাষ্টৰণী উধামুধাকৈ স্কুললৈ আহিছে। তেওঁ খেলপথাৰখন পাইহি মানে ইতিমধ্যে প্ৰাৰ্থনাৰ বেল পৰিছেই। এটা হাতে ছাতিটো ধৰি আনটো হাতেৰে ফিচিকি যোৱা মেখেলাখন সকলোৱে দেখাকৈ ওলাই গৈছে নেকি পৰীক্ষা কৰি যিমান পাৰে দীঘলকৈ খোজকেইটা দিলে। আজি শেষৰ দিনটোত প্ৰাৰ্থনা সভাখন নাপালে বেয়া লাগিব। সোনকালে স্কুল আহি খেলি থকা ল’ৰা-ছোৱালী কেইটা বেলৰ  শব্দ শুনি

চুলি আৰু মই

চকুত কাজল, ওঠত লিপষ্টিক, কাণত ছটাকৈ পিয়েৰচিং এইবোৰটো বহুত দেৰিকৈ বুজি পাইছিলো। স্কুলীয়া দিনত ষ্টাইলৰ নমত এটাই সপোন আছিল চুলিখিনি দীঘল কৰি ৰখা। খুব মন গৈছিল তেতিয়া চুলি দীঘল কৰিবলৈ। মোৰ বয়সৰ কোনোবা দীঘল চুলিৰ ছোৱালী দেখিলে ৰ লাগি চাইছিলো ‘মোৰো যদি এনেকুৱা একোচা চুলি থাকিলহেঁতেন!’ লগতে নিজকনো চুলিখিনি দীঘল হ’লে কেনেকুৱা লাগিব কল্পনা কৰিবলৈকো

এজন মানুহৰ মৃত্যুত!

এটা হাতত ছয় সাত কিল’ ওজনৰ চিতল মাছ এটা আৰু আনহাতে পাচলিৰ মোনাটো লৈ খপখপকৈ পোনাকণ মানে বিকুল লোহাৰৰ গেটখনেৰে সোমাই আহিল। পিছে পিছে হাতত বগা পাতিহাঁহ এটা লৈ বিকুলৰে আঠবছৰীয়া সন্তান ৰিডমো দৌৰি দৌৰি সোমাই আহিছে। বাপেককে ককায়েককে বজাৰৰপৰা অহা দেখি আইতাকৰ লগত ৰ’দত বহি কমলাটেঙা খাই থকা কণমানি ৰুহি ‘আজি মাছো খাম হাঁহো