প্ৰেম

প্ৰেমিকা: তুমি মোক কিমান ভালপোৱা? প্ৰেমিক: মোৰ বুকুৰ ধপধপনি শুনি অনুমান কৰাচোন মোৰ ভালপোৱাক। ফোনটো বুকুতে লগাই প্ৰেমিকে ক’লে। প্ৰেমিকা: অহ এম জি, ইমান ঢপঢপনি তোমাৰ বুকুৰ। প্ৰেমিক: এতিয়া কোৱা তোমাক মই কিমান ভালপাওঁ। প্ৰেমিকা: হুহ হ’ব সেইবোৰ যে মোৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱাৰ কাৰণে হোৱা ধপধপনি হ’বই নোৱাৰে। সেইবোৰ তোমাৰ বুকুত জমা হোৱা কফৰ ঘূৰঘূৰণিহে।

ৰিতু কুমাৰ ভাৰ্চাছ মাষ্টৰজী

সদায় অফিচলৈ অহা-যোৱা কৰা ৰাষ্টাটোত কেইবাটাও ভাল ব্ৰেণ্ডৰ শ্ব ৰুম লগতে ডিজাইনাৰ কিছুমানৰো বুটিক আছে। সদায় অহ-যোৱা কৰোতে দেখাহে হয়, সোমোৱা কেতিয়াও নহয়। এদিন মনতে ভাবিলোঁ আজি সোমামেই সোমাম। কিনিব নোৱাৰিলেও চালেনো কাৰ কি ক্ষতি হ’ব। সেয়ে প্লান মতে আহি সোমালোহি ‘ৰিতু কুমাৰ’ ডিজাইনাৰ কাপোৰৰ শ্ব’ৰুমটোত। সোমাইছোহে এগৰাকী আহি সুধিলেই নহয় ‘ৱেলকাম টু আৱাৰ ষ্ট’ৰ,

বৰুৱাৰ Gym

এলেহুৱা বৰুৱাই Gym জইন কৰিছে। বৰুৱাৰ এদিন গৈয়ে অৱস্থা তথৈবচ, ভৰিৰ বিষ, পিঠিৰ বিষত তত্ পোৱা নাই। বৰুৱা: মই আৰু কাইলৈৰপৰা নাযাওঁ দেই। হ’ল বুলি ইমান কষ্ট কৰিব নোৱাৰি। কাম নাই বন নাই লোহা লস্কৰবোৰ ডাঙি থাকিবলৈ। বৰুৱাৰ কথাত একো নামাতি বৰুৱানী লাহেকৈ পাকঘৰ পালেগৈ। অলপ সময়ৰ পিছতে প্লেট এখন লৈ গিৰিয়েকৰ হাতত দিলেগৈ। বৰুৱা:

কণটিলৌ ৰকড্

‘বাইদেউ , অ বাইদেউ ঘৰত আছেনে? ওলাই আহকচোন সোনকালে চাও‍ঁকহি আপোনালোকৰ কণটিলৌৱে কি কৰিলে।’ বাহিৰত কোনোবাই মাতি থকা শুনি কণটিলৌৰ মাক লৰালৰিকৈ ওলাই আহি দেখে বাহিৰত মহিলা এগৰাকীয়ে আৰু লগত কণটিলৌৰ বয়সৰে ল’ৰা এটা ৰৈ আছে। কণটিলৌৰ মাক: কওঁকচোন কি হ’ল? মহিলা: চাঁওকচোন আপোনাৰ এই তীখৰ ল’ৰাটোৱে শিলগুটি দলিয়াই আমাৰ ল’ৰাই আনি থকা মিঠাতেলৰ বটলটো

পায়স বনাম কাৰ্ড ৰাইচ

বেংগালুৰুলৈ অহা বেছিদিন হোৱা নাছিল খুব বেছি হৈছিল যদি দহ-পোন্ধৰদিন। ইয়াৰ ৰাস্তা-ঘাটবোৰৰ লগতে খাদ্য প্ৰণালীৰ কথা জানিবলৈ বহুত বাকী। খাদ্যৰ ভিতৰত ইডলি, ড’ছা বাদ দি বাকীবোৰৰ লগত তেতিয়াও চিনাকি হোৱা নাছিলোঁ। এদিন পতিদেৱে প্ৰস্তাৱ দিলে বাহিৰত খাবলৈ যোৱাৰ মানে ৰাতিৰসাজ যিটো আমি পোছাকী ভাষাত কওঁ ডিনাৰ। প্ৰস্তাৱটো শুনিয়ে মোৰ ভৰি দুখন জাপ মাৰি উঠিলেই নহয়।

আজৱ দেশৰ গজৱ কাহিনী

আমাৰ কণটি কাইটিৰ চোৰলৈ বৰ ভয় এটা সোমাইছে। চোৰ মানে সেই সিন্দি খান্দি ঘৰ লুটি পুটি নিয়া চোৰবিধ নহয় আকৌ, মানে আজিকালি ওলোৱা হব্য গব্য ধনী চোৰবোৰলৈহে ভয়। এই গাঁৱৰ কেলেহুৱা চোৰকেইটালৈ দাইটিৰ মুঠেও ভয় নাই। সিহঁতে যদি কেনেবাকৈ কণটি কাইটিৰ ঘৰত হাত দিয়েও পিছদিনা জেগাৰ বস্তু জেগাতে থৈ যাবহি সেইটো কিন্তু খাটাং। আৰু নিবলৈ

সেই দিনবোৰ!

সৰুতে গান গোৱাৰ খুব হেপাঁহ আছিল। আচলতে মই ছোৱালীজনী সকলোতে অংশগ্ৰহণ কৰি খুব ভাল পাইছিলোঁ। সেইয়া লাগিলে খেলেই হওঁক, গানেই হওঁক, নাচেই হওঁক বা কবিতা আবৃত্তিয়ে হওঁক। বাকীবোৰত বাৰু যেন তেন কিন্তু গান আৰু নাচ। সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে সেই দুবিধৰ কাৰণে মই জন্মই হোৱা নাই আৰু সেই কথা ডাঙৰ হঁওতেহে গম পালো। সেইসময়ত মই

তুমি অভিমানী হৈ থকাই ভাল আছিল!

‘প্লিজ বাবা তুমি অন্তত: এনেকৈ নাথাকিবা।’ ‘কেনেকৈ থাকিব নালাগে।’ ‘মোক নমতাকৈ।’ ‘কিয়?’ ‘মোৰ বহুত কষ্ট হয়।’ ‘পোৱাচোন তেন্তে অলপ কষ্ট।’ ‘ধেইত এনেকৈ মানুহ থাকিব পাৰে নেকি! একেটা ঘৰতে একেটা ৰুমতে নমতানমতিকৈ।’ ‘কিয় মইতো পাৰো।’ ‘মই নোৱাৰো বাবা।’ এনেদৰেই এইহালৰ লাগি থাকে মাজে মাজে। নালাগিলে নাইয়ে লাগিলে মানে ভালকৈয়ে লাগে। নিৰ্মালিটো আৰু একোব চৰা, নমতাকৈয়ে থাকি

কৃপণ বাইদেউ

কৃপণ বুলি নাম থকা বাইদেউ এগৰাকীক আজি মৰ্ণিং ৱাক কৰিবলৈ যাওঁতে লগ পালো। বাইদেউৱে দেখোন ৰাস্তাৰ কাষৰ বনবোৰৰ মাজত কিবা এটা বিচাৰি ফুৰিছে। তাকে দেখি চিন্তাক্লিষ্ট বাইদেউক দেখি মাত দিলোঁ ‘বাইদেউ এই পুৱাই পুৱাই কি বিচাৰি আছেনো।?’ চিন্তাক্লিষ্ট বাইদেউৱে মাত দিলে ‘ন’কবাহে কালি সন্ধিয়া ছোৱালীজনীক উলিয়াই আনোতে ইমান মৰ্টন লাগে বুলি হাহাকাৰ কৰি পেনপেনাই আছিল।

ভালপোৱাৰ সুবাস

’মামু কথাবোৰ তই অলপ ভালকৈ ভাবি চাবি। স্বাৰ্থ আৰু জেদৰ বশৱৰ্তী হৈ সকলোবোৰ সিদ্ধান্ত তৎক্ষণাতে লৈ নেপেলাবিচোন’ ’তোমালোকে কিয় নুবুজা কথাবোৰ মই বুজি নাপাওঁ।’ ’চা তই এতিয়া সাধাৰণ মানুহ নহয়। তোৰ প্ৰতিটো লিখাই, তোৰ এটা ভাষণে বহুতকে জীয়াই থকাৰ অনুপ্ৰেৰণা দিয়ে। বহুতৰ ভাঙি যোৱা সংসাৰ যোৰা লগাই। ’হ’ব মা, মোৰ প্ৰফেচন লাইফক এই মিনিংলেছ কথাবোৰৰ