আলহী

ৰাতিপুৱা বহুত দেৰিলৈকে শুই থকা গিৰিয়েকক দেখি ঘৈণীয়েকে মাত লগালে ‘হেৰি, ইমান দেৰিলৈকে শুইয়েই থাকিব নে? উঠি ঘৰৰ দুই এটা বজাৰ কৰি আনিবগৈ? ঘৈণীয়েকে মতাৰ বহুত সময়লৈকে গিৰিয়েকৰ সাৰ-সুৰ নাই। এইবাৰ ঘৈণীয়েকৰ আৰু সহ্য নহ’ল। অলপ ডাঙৰকৈয়ে ক’লে ‘হেৰি আপুনি আজি উঠিবনে?’ ঘৈণীয়েকৰ মাতত এইবাৰ গিৰিয়েকৰ গা লৰিল। চকুকেইটা মেলি লাহেকৈ মাত দিলে ‘ কিয়

ৰচনাঃ স্ক্ৰীণশ্বত এক অস্ত্ৰ

আজিলৈকে মহিলাৰ চকুপানীয়ে আটাইতকৈ ডাঙৰ অস্ত্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈ আহিছিল যদিও বৰ্তমান আটাইতকৈ ভয়াবহ অস্ত্ৰবিধ হ’ল স্ক্ৰীণশ্বত। আচলতে ইয়াক চাইলেন্ট উইপন বুলিও ক’ব পৰা যায়। স্ক্ৰীণশ্বত নামৰ অস্ত্ৰপাত আহি কেতিয়া কেনেকৈ সংগোপনে আপোনাক আক্ৰমণ কৰিবহি আপুনি গমেই নাপাব। মাত্ৰ ই অপেক্ষা কৰে সুযোগলৈ। সুযোগ পালেই ই টোপা কাড়তকৈ দ্ৰুতবেগত আহি বিন্ধিব। স্ক্ৰীণশ্বত কাক বোলে? ব্যক্তি

ফেচবুকৰ লাভ ৰিয়েকচন আৰু বিগ বাবুলৰ ষ্টিকাৰ

আগতে ফেবুত আছিল অকল বুঢ়া আঙুলি দেখুওৱা চিষ্টেমটো। ফটো এখন বা ষ্টেটাচটো ভাল লাগিল দেখুৱাই দিয়ক বুঢ়া আঙুলি, বেয়া লাগিছে কিন্তু 👍 এইটো নিদিলে কথাটো বেয়া হয় দি দিয়ক। কিন্তু সেই আগৰ দিন নাই। এতিয়া আপুনি নিজৰ পচন্দ অনুসৰি 👍,❤, 😮, 😆, 😠, 😥আদিবোৰ ব্যৱহাৰ কৰি পাৰে, কোনো কথা নাই। কিন্তু যেতিয়াই মই কাৰোবাৰ ফটোত ❤ এইটো দিওঁ, আগতে বিগ বাবুলত পোৱা ষ্টিকাৰ এটিলৈ

অনলাইন চপিং

ৰাতিপুৱা শুই থাকোঁতেই হাজবেণ্ডলৈ ফোন আহিল এমাজনৰ পৰা ‘আপোনাৰ পাৰ্ছেল এটা আছিল।’ বিছনাতে থকা পতিদেৱে কথাটো শুনিয়েই ‘নাই নাই, মই একো অৰ্ডাৰ কৰাই নাই। ৰং নাম্বাৰ।’ ডেলিভাৰী বয় ‘আছে আপোনাৰ এড্ৰেছতে আহিছে মেবিলিনৰ এটা নেইল পলিছ।’ ইফালে হাজবেণ্ডে কথাটো কোনোমতে মানি নলয় তৰ্ক কৰাত লাগিছে। মইও সিহঁতৰ তৰ্ক বিতৰ্ক শুনি লাহেকৈ মাত দিলোঁ ‘আহিবলৈ দিয়া

আমাৰ মাহঁতৰ কমন ডায়লগ/গালি

ক’ত যাৱ দেউতাৰক সুধি যা, মোৰ মূৰটো চোবাই নাথাকিবি। তহঁতে খাই লচোন, মোৰ মন যোৱা নাই খাবলৈ (মানে আজি ভাত বনাওঁতে অলপ কম হ’ল।) লোকৰ ল’ৰা-ছোৱালীক গলিয়াই থাকিলেও নাখায়, আমাৰ আকৌ এইকেইটাৰ খাওঁ খাওঁ মূৰ্তি। মাৰজনী আছে যে চব কৰি দিবই, কিহৰ চিন্তা। এইমখাৰ পৰা হ’বলা মোৰ শান্তি আছে! ক’তো যাব নোৱাৰোৱেই লগতে ওলাব। এইমখাৰ

কইনা ঘৰৰ পদূলিত গোৱা নাম

সংগ্ৰহ কৰোতাঁ – নীতুমণি দেৱী ১) এলেং  সৰু সুঁতাৰ, চেলেংখনি, নিয়ৰে তিতালে গোটেইখনি। কি কৰা শাহুৱাই ভিতৰ সোমাই, নিয়ৰে তিতালে তোমাৰ জোঁৱাইক। ২) শিৱ গোঁসাই আহিছে, ডম্বৰু বজাইছে, শহুৰৰ পদূলিত কইনা ভিক্ষা মাগিছে। দৰা আদৰাৰ নাম ১) এটা বাটিতে লাৰু পৰমান্ন ঐ ৰাম, এটা বাটিতে  দৈ হে, জোঁৱাই আদৰিব আহিছে শাহুআই ঐ ৰাম, হাতে গন্ধে

ছাতি

আজিও আনদিনাৰ দৰে হৰিপ্ৰিয়া মাষ্টৰণী উধামুধাকৈ স্কুললৈ আহিছে। তেওঁ খেলপথাৰখন পাইহি মানে ইতিমধ্যে প্ৰাৰ্থনাৰ বেল পৰিছেই। এটা হাতে ছাতিটো ধৰি আনটো হাতেৰে ফিচিকি যোৱা মেখেলাখন সকলোৱে দেখাকৈ ওলাই গৈছে নেকি পৰীক্ষা কৰি যিমান পাৰে দীঘলকৈ খোজকেইটা দিলে। আজি শেষৰ দিনটোত প্ৰাৰ্থনা সভাখন নাপালে বেয়া লাগিব। সোনকালে স্কুল আহি খেলি থকা ল’ৰা-ছোৱালীকেইটা বেলৰ শব্দ শুনি প্ৰাৰ্থনা

লক্ষী

‘মা দেউতাই লক্ষীক কিয় ইমান ধুনীয়াকৈ উলিয়াই আছে? আজি তাইক কোনোবাই লৈ যাব নেকি?’ স্কুলীয়া চাৰ্টটো পেন্টটোত খুচি খুচি বাবুৱে বহুত দেৰিৰপৰা দেউতাকক লক্ষীৰ ওচৰত ৰৈ থকা খিড়িকীখনেদি দেখি মাকক সুধিলে। ‘সদায় দেখোন দেউতাৰে লক্ষীক এনেকৈয়ে মৰম কৰে। তঁহত এতিয়া স্কুললৈ যা।’ বাবুৰ মাকেও ককালৰ খুচনিৰপৰা ওলাই যোৱা চাদৰখন আকৌ এবাৰ খুচি বাবুক আৰু মাইনাক

টুটকীয়া

ছয়বছৰীয়া পুতেকে মাকৰ কিছুমান কথাত অতীষ্ঠ হৈ পৰিছে। চব কথাতে ইমান চকু দি থাকে মাকজনীয়ে আৰু সি যি কৰে চব কথা দেউতাকক লগাই দিয়ে। পুতেক: মা কথা এটা সুধোনে? মাক: সোধা বেটা। পুতেক: তুমি টুটকীয়া ন মানে কথা লগোৱা মানুহ ন। মাক (আচৰিত হৈ): কিয় মই কাৰ কথা ক’ত লগালো অ? পুতেক: মোৰ কথা আকৌ।

ৰাণী এলিজাবেথৰ চুলি আৰু নগেনৰ চিন্তা!

নগেন: মই কথা এটা ভাবিছোঁ। খগেন: কি কথা মোকো ক? নগেন: ৰাণী এলিজাবেথৰ চুটি চুলিৰ আঁৰৰ কথা। খগেন: কি অ মোকো কছোন নগেন: ৰাণী এলিজাবেথৰ যে চুলিখিনি চুটি কিয় কচোন? খগেন: মই কেনেকৈ জানিম লোকৰ মানুহৰ চুলিৰ কথা। তইয়ে কছোন। নগেন: ধেই এইটো ইমান সৰু কথাটোও নাজাননে। তই ভাতত এডাল দুডাল চুলি পাৱনে নাই কেতিয়াবা।